บทที่ 157

อาเรีย

ฉันนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ของวิลเลียม ลูบผมของเขาเบาๆ เขาดูซีดเซียวเหลือเกิน

“มะรืนนี้แม่จะพาลูกออกไปข้างนอกนะ” ฉันพูด “เราจะไปไหนก็ได้ที่ลูกอยากไป”

ดวงตาของเขาเป็นประกาย “สวนสาธารณะที่มีสไลเดอร์อันใหญ่ๆ เหรอครับ”

“ใช่จ้ะ แล้วอีธานก็จะมางานวันเกิดของลูกด้วย”

“เราจะเล่นเกมอะไรกันบ้างครับ” วิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ